เรียนรู้จากน้ำท่วมใหญ่

ช่วงนี้พวกเราหลายๆคนกำลังประสบภาวะวิกฤติ อุทกภัย ครั้งใหญ่ที่สุด (อย่างน้อยก็ใหญ่ที่สุดตั้งแต่ผมเกิดมา) ในประเทศไทย

โรงงาน บริษัท ห้างร้าน กิจการ ฟาร์ม สวน ไร่ นา ต้องถูกทำลาย ด้วยพลังของน้ำ หลายคนต้องตกงาน ไม่มีที่อยู่อาศัย ต้องพึ่งพาญาติพี่น้อง หรือศูนย์พักพิงของรัฐบาล

อีกหลายครอบครัว (รวมทั้งผม) ต้องเตรียมรับมือมวลน้ำ ขนาดใหญ่มหึมา ที่กำลังใกล้เข้ามา เตรียมขนของขึ้นที่สูง และชั้นสอง จะซื้อของกินมาเป็นเสบียงมาเก็บไว้ก็ค่อนข้างหาซื้อยากซะเหลือเกิน เพราะทุกๆคนแย่งกันซื้อเก็บไว้ทีละเยอะๆ โดยเฉพาะไข่ไก่ ที่ความต้องการสูง แถมฟาร์มหลายแห่งยังถูกทำลายเพราะน้ำท่วม มีไก่จมน้ำตายเป็นล้านๆตัว ที่หาซื้อยากอีกอย่างคือ น้ำดื่ม ที่ผมไปซื้อที่ไรได้แต่น้ำแร่กลับมา

ช่วงวิกฤติก็มีโอกาส เพราะเราเอาชนะธรรมชาติไม่ได้ แต่เราต้องปรับตัวให้อยู่กับธรรมชาติให้ได้ ผมเห็นมีอาชีพใหม่ๆเกิดขึ้นเยอะในช่วงน้ำท่วม เริ่มตั้งแต่ อาชีพรับจ้างต่างๆ ตั้งแต่ยกของขึ้นที่สูง, ขนกระสอบทราย ตักทราย, เรือรับจ้าง, รถรับรับจ้าง นอกจากนี้ธุรกิจที่ขายดีขึ้นมากชัดเจนคือพวก ซุปเปอร์มาร์เก็ต ทั้งเล็กใหญ่ (ถ้าไม่ถูกน้ำท่วมซะก่อน), ร้านขายวัสดุก่อสร้าง, อิฐ, ท่อกลม, ทราย, ถุงกระสอบ, ผู้ผลิตเรือเหล็ก เรือไฟเบอร์ ที่ราคาสูงขึ้น 3-4 เท่าตัว, โรงแรมบางแห่งก็ขายดีเพราะคนที่ถูกน้ำท่วมย้ายไปเช่าโรงแรมอยู่, และถุงกันน้ำเข้ารถยนต์ก็เริ่มมีขายแล้ว

หากน้ำท่วมไปอีกซักระยะ และผู้คนเริ่มชิน ผมว่าธุรกิจที่จะเริ่มขายดีคือพวกธุรกิจบันเทิง สื่อบันเทิงต่างๆ เพราะผู้คนอยากระบายความเครียด คลายเครียด, พวกธุรกิจเกี่ยวกับการรักษาพยาบาล ยารักษาโรค และการซ่อมบำรุงรถยนต์ ก็น่าจะมีความต้องการสูง ตามธุรกิจเกี่ยวกับอาหารการกิน และสินค้าอุปโภคบริโภค

ผมได้เรียนรู้ว่า ตั้งแต่นี้ต่อไป เราต้องสร้างชีวิตของเราให้แข็งแรง ให้มั่นคง ปลอดภัย เพราะวิกฤติจะกลับมาอีก มาทุกปี (ปีที่แล้วก็วิกฤติการเมือง ก่อนหน้านั้นก็วิกฤติเศรษฐกิจ) และจะมีผลกระทบรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ หากเราไม่เตรียมตัว หรือประมาทต่อการสร้างชีวิต ให้พร้อมกับวิกฤติ รับรองได้ว่า “เราจะไม่ได้เป็นผู้ที่อยู่เหนือวิกฤติ แต่เราคงต้องเป็นผู้คอยรับความช่วยเหลือ”

และงานที่สำคัญที่สุดที่ผมต้องทำ คือ ทำอย่างไรให้ญาติพี่น้อง และเพื่อนๆของผม เค้าช่วยเหลือตัวเอง เตรียมชีวิตให้ห่างจากวิกฤติ หรือฟื้นกลับมาได้เร็วเมื่อเจอกับมัน เพราะเราคงไม่สามารถจะช่วยเหลือกันได้แบบวันต่อวัน แบบที่เราทำอยู่ในขณะนี้ได้ตลอดไป

เราต้องช่วยให้คนอื่น ให้ช่วยตัวเองได้ เพราะการให้สิ่งของ อาหาร น้ำ ที่อยู่ มันใช้เงินเท่าไหร่ก็ไม่มีวันเพียงพอ